اختر فیزیک

عنصر هیدروژن فراوان‌ترین عنصر در جهان هستی‌ست. هیدروژن ساده‌ترین عنصر و یکی از ساده‌ترین مولکول‌هایی‌ست که ما می‌شناسیم و بخش بزرگی از تمامی این ستاره‌های زنده‌ای که می‌شناسیم، از هیدروژن ساخته شده است. این مولکول ساده از نخستین مولکول‌هایی‌ست که در جهان هستی تشکیل شده است. ما حتی وقتی به کهکشان‌هایی که با فاصله‌ی کمی […]

برای فهم خیلی از پدیده‌ها، شاید هیچ چیزی بهتر از یک مثال خوب نتواند درک درستی از آن پدیده به ما بدهد. اجازه دهید همین موضوع را هم با یک مثال بررسی کنیم، چون من عاشق مثال هستم و معتقدم هرکسی که می‌خواهد مفهومی را به دیگری منتقل کند، باید بهترین و نزدیک‌ترین مثال‌ها از

ندانستن دردناک است. شاید این مهم‌ترین دلیلی باشد که ما همواره می‌خواهیم که بدانیم. شاید به همین علت است که از مرگ می‌ترسیم، چون نمی‌دانیم که بعد از ما دنیا چه شکلی می‌شود و چطور پیش می‌رود. هرکسی می‌ترسد که مشاعرش را از دست بدهد، چون نمی‌خواهد در دنیا باشد و درکی از اطرافش نداشته

جهان پیوسته در حال انبساط است و ما همچنان با سرعت در حال دور شدن از کهکشان‌های دیگر هستیم. این یک اصل پذیرفته شده در کیهان شناسی‌ست و مشاهدات ما بخوبی این موضوع را نشان می‌دهد. مشاهدات ما همچنین نشان می‌دهد که نرخ این انبساط نیز پیوسته در حال افزایش است. کهکشان‌هایی که دورتر از

فیلم زیبای خواهران غریب ساخته‌ی زنده یاد کیومرث پوراحمد و محصول سال ۱۳۷۴، یکی از آن فیلم‌هایی بود که در کودکی خیلی دوست داشتم و هربار که تکرار آن در روز مادر از تلویزیون پخش می‌شد، مجددا تکرارش را هم تماشا می‌کردم. این فیلم درباره‌ی داستان دو خواهر دوقلوست که پدر و مادرشان از هم

یک مشکلی که من همیشه با سینمای غرب به خصوص سینمای هالیوود داشته و دارم، کثرت داستان‌های ابرقهرمانانه در آن ا‌ست. داستان بسیاری از این فیلم‌ها حول یک شخصیت بسیار ویژه قرار دارد که کارهای خارق العاده‌ای می‌کند. یکی بتمن می‌شود، دیگری مرد عنکبوتی، آن دیگری نئون، آن دیگری لئون و … در حالیکه ما

ما وقتی راجع به جستجو برای حیات در سیارات دیگر صحبت می‌کنیم، منظورمان حتما پیدا کردن یک حیات هوشمند در حد خودمان یا هوشمندتر از خودمان نیست. بهتر است خودمان را محدود به یافتن فقط حیات هوشمند نکنیم. هر نوع حیات فرازمینی می‌تواند چیزهای زیادی به ما بگوید، حتی اگر یک حیات ابتدایی در حد

بهمن محصص، مهم‌ترین و تاثیرگذارترین هنرمند تجسمی ایران معاصر، مشهور به پیکاسوی ایران، جایی در مستند زیبای “فی‌فی از خوشحالی زوزه‌ می‌کشد”، جمله‌ای می‌گوید که مدت‌ها بعد از تماشای این مستند، هنوز هم داخل گوش و ذهن من مانده است. او می‌گوید «من تقصیری ندارم. من هم از یحیی‌هایی هستم که در بیابان فریاد کشید

تا همین چند قرن پیش و تا قبل از اینکه چارلز داروین، نظریه‌ی بی‌نظیر تکامل طبیعی خودش را ارائه دهد، مساله‌ی حیات و تنوع زیستی، یک موضوع حل نشده برای ما بود. خیلی از انسان‌ها فکر می‌کردند که هریک از این موجودات ناگهان از آسمان افتاده اند روی زمین. خیلی‌ها فکر می‌کردند که این موجودات

به لحاظ طول مدت اقامت روی زمین، ما پستانداران در مقایسه با دایناسورها هیچی نیستیم. اجداد ما پستانداران مدرن از حدود ۶۶ میلیون سال قبل روی زمین زیسته‌اند. ما انسان‌ها که خیلی جدید هستیم و‌ اولین انسان حدود ۲ میلیون سال قبل روی زمین می‌زیسته‌است. اما‌ دایناسورها از ۲۵۲ تا ۶۶ میلیون سال قبل یعنی