بیل گیتس جمله‌ی جالبی دارد با این مضمون که “ما همیشه تغییراتی را که در دو سال آینده رخ می‌دهند بیش‌ازحد برآورد می‌کنیم و تغییراتی را که در ده سال آینده رخ خواهند داد کمتر از واقع برآورد می‌کنیم.” این

“از خودشونه” و اخلاق کانتی شاید یکی از زیباترین فرمول‌های پیشنهاد شده برای تشخیص امر اخلاقی از امر غیراخلاقی، فرمول جهان شمولیت (universality) فیلسوف بزرگ امانوئل کانت باشد که می‌گوید : “تنها مطابق با آن قاعده‌ای (اصلی) عمل کن که

جهان اطراف ما قابل شناسایی‌ست، جهان اطراف ما قابل پیش‌بینی‌ست. شاید هیچ دو گزاره‌ای مهم‌تر از این دو‌ گزاره برای ورود به علم مهم‌تر نباشد. اینکه ما فکر کنیم که جهان اطرافمان یک جهان بسیار پیچیده و غیرقابل شناسایی و

این تک مصرع زیبا را از یکی از رباعیات خیام بخوانید: هرگز دل من ز علم محروم نشد آن را دوباره بخوانید. باز هم آن را بخوانید. به هر روشی که برایتان راحت‌تر است سعی کنید که این تک مصرع

واگیردارین ترین بیماری به نظر شما چیست؟ آنفلوآنزا؟ طاعون؟ ایدز؟ کرونا؟ اینها همه بیماری‌هایی هستند که به اشکال مختلفی سرایت می‌کنند و هریک تا حدی مسری‌ هستند. اما اگر بخواهیم میزان واگیردار بودن یک بیماری را برحسب تعداد مبتلایان به

ما در مواجهه با یک مساله‌ی جدید، با سه سوال متفاوت روبرو می‌شویم که هریک از این سوالات به یک ساحت متفاوت تعلق دارد. سوال اول – آیا این مساله واقعا وجود دارد؟ سوال دوم – آیا این مساله جوابی