واقعا یک میمون هم می‌تواند روزی شکسپیر بشود. فقط کافی‌ست یک دستگاه تحریر یا یک کیبورد در اختیار یک میمون قرار بدهید و زمان بینهایتی هم به او بدهید تا به طور تصادفی کلیدهای صفحه کلید (کیبورد) را فشار بدهد،

آیا این امر واضح نیست که دیگران هم به قوه‌ی فاهمه و عاقله مجهز هستند؟ آیا این واضح و مبرهن نیست که دیگران هم چیزهایی خوانده‌اند و چیزهایی را تجربه کرده‌اند و چیزهایی را هم می‌دانند؟ آیا این انسان‌هایی که

یک روزی در یک فیلمی حرکت یک خودروی پرسرعت را می‌بینید و در آن، روی قسمت لاستیک‌ها خیره می‌شوید. به نظر می‌رسد که لاستیک برعکس می‌چرخد. در حالیکه خودرو به جلو حرکت می‌کند، مرکز لاستیک‌ها، به جای حرکت ساعتگرد، یک

جامعه یک سیستم فیزیکی نیست و قواعد حاکم بر آن نیز قوانین فیزیک نیست. منطق به آن شکلی که ما می‌شناسیم نمی‌تواند رفتار جوامع را پیش‌بینی کند. به همین خاطر نیز یک جامعه می‌تواند رفتارهای متناقض از خود‌ نشان دهد.

بعضی آدم‌ها با دیگران خیلی حرف نمی‌زنند. آن‌ها دائما در دنیای خودشان هستند و به سختی دیگران را به دنیای خودشان وارد می‌کنند. خیلی کم با دیگران حرف می‌زنند و به سختی وارد گفتگو می‌شوند. خوبیش این است که دنیای

همین عمل ساده‌ی شستن دست‌ها، تا پیش از قرن نوزدهم میلادی، یک عمل متداول نبود و باعث مرگ و میرهای زیادی می‌شد. سال ۱۸۴۷ میلادی بود و پزشک مجارستانی ایگناز سملوایز در بیمارستانی در شهر وین اتریش کار می‌کرد. او