نام نویسنده: aba ebad

در فرهنگ ما راجع به غیبت کردن و دسیسه چینی و توطئه و فتنه و سخن‌چینی و خیانت و به طور کلی فعالیت‌ منفی و مضر علیه کسی وقتی که او خودش آگاه نیست، بسیار گفته شده است. اما در مورد نقطه‌ی مقابل آن، کلمه‌ای نداریم و این کلمات مانند سورپرایز کردن از فرهنگ‌های‌ دیگر […]

لطفا اول این تبلیغ جالب و خنده دار را تماشا کنید. بعد از اینکه آن را تماشا کردید و خندیدید و شاید کمی هم یاد خاطرات کودکی و لیسیدن انگشت پفکی افتادید، به سراغ یک مبحث جدی و البته جذاب می‌رویم. در این کلیپ شخصی به بیلی می‌گوید که برای اینکه انگشتت از اثرات چیپس

بسیاری از بحث‌هایی که از قدیم تا به اکنون راجع به جبر و اختیار وجود داشته، در این باره بوده که اگر بتوان حرکت بعدی یک فرد انسان را از قبل به طور قطعی پیش‌بینی کرد، آیا آن انسان مجبور است یا مختار؟ من در اینجا قصد ندارم که چند پاراگراف دیگر به حجم عظیمی

همینطور که گوشی تلفن همراهتان در دستتان است، آن را بچرخانید. اول ۹۰ درجه، بعد ۱۸۰ درجه، بعد ۲۷۰ درجه و بعد ۳۶۰ درجه. وقتی که گوشی‌تان را یک دور کامل بچرخانید، دوباره همان صفحه را می‌بینید که ابتدا می‌دیدید. گوشی‌تان را حول هر محوری که ۳۶۰ درجه بچرخانید یا دوران بدهید، دوباره به حالت

“همه مثل من فکر می‌کنند”. این یکی از بزرگترین مشکلات شبکه‌های اجتماعی‌ست. غالب شبکه‌ها از اینستاگرام و ایکس گرفته تا یوتیوب و حتی همین لینکدین با این الگوریتم‌های در پیت و بدرد نخورش، برای اینکه کاربران بیشتری از آن استفاده کنند، ناچارند که ترتیباتی اتخاذ نمایند که به کاربران چیزهایی را نشان بدهند که کاربران

حتما شما هم راجع به استحکام تارهای عنکبوت چیزهای زیادی شنیده اید. بله این درست است و می‌توان از تار عنکبوت، الیاف بسیار مستحکمی ساخت که حتی استحکام آن‌ها از فولاد نیز بیشتر باشد. اما یک مشکل اساسی وجود دارد. اینکه ما چقدر تار عنکبوت نیاز داریم تا بتوانیم این الیاف ساخته شده از تار

روشنفکر، عجب اسم مسخره‌ای، چقدر متکبرانه و مغرورانه، یعنی فکر من روشن است و فکر دیگران تاریک. نمی‌دانم اولین بار چه کسی این اسم را انتخاب کرد. چرا یک نفر باید در مورد خودش و دیگران اینطور فکر کند؟ من اتفاقا اصطلاح متفکر را هم دوست ندارم. آدم‌هایی زیادی هستند که خیلی فکر می‌کنند، اما

من از بین داستان‌ها و رمان‌های زیادی که راجع به حیوانات نوشته شده، بیشتر از همه به داستان سگ ولگرد صادق هدایت علاقه دارم. البته نه صرفا به این خاطر که صادق هدایت نویسنده‌ی آن است، بلکه به این خاطر که این جزو معدود داستان‌هایی‌ست که جهان را از نگاه حیوان نشان می‌دهد. مثلا وقتی

من معتقدم که رفته رفته با قدرت گرفتن مدل‌های زبانی یا چیزی که این روزها هوش مصنوعی نامیده می‌شود، ما وارد عصر درخشش دیوانه‌ها می‌شویم. اگرچه در گذشته نیز درخشش از آن دیوانه‌ها بود، اما اکنون درخشش دیوانه‌ها بیشتر می‌شود. علت اصلی این امر نیز این است که الگوریتم‌های هوش مصنوعی، کار میانگین‌گیری را به

چشمانتان را برای لحظه‌ای ببندید و تصور کنید که فرفره‌ای را چرخانده‌اید. همچنین در ذهنتان تصور کنید که این فرفره می‌چرخد‌ و می‌چرخد‌ و می‌چرخد و هیچگاه متوقف نمی‌شود و نمی‌افتد. حالا یک سکه یا یک فرفره را بردارید و بچرخانید. حتی اگر دسترسی به یک فرفره ندارید، می‌دانید که این فرفره می‌چرخد‌ و می‌چرخد