جامعه شناسی

“همه چیز خیلی الکی است. وارد فروشگاه می‌شوید و آنها فوراً پنج چیزی را که در مورد شما دوست دارند، به زبان می‌آورند. متوجه شدم وقتی سعی می‌کردم با آنها دوست شوم، آنها هم همین کار را می‌کردند، بدون اینکه حتی سعی کنند من را بشناسند. این طرز فکر همه جا بود، حتی موقع خرید […]

من اولین درس جامعه شناسی که در زندگی‌ام فراگرفتم، در سن هجده سالگی بود. در روزهای نخستی که به تازگی برای تحصیل به تهران رفته بودم یک هم اتاقی اهل آستارای گیلان نصیبم شده بود که اتفاقا آنموقع خیلی آبمان توی یک جوی نمی‌رفت و اختلاف داشتیم. البته بعدا بسیار با هم صمیمی شدیم و

اگر مولانا امروز زنده بود، احتمالا خودش هم مثنوی نمی‌خواند. چسبیدن به گذشته از ویژگی‌های بسیار بد فرهنگ ماست. ما در گذشته غرق می‌شویم، مرتبا گذشته را در فکر و ذهن خود نشخوار می‌کنیم و فراموش می‌کنیم که ما در حال زندگی می‌کنیم و منتظر می‌مانیم تا آینده ناگهان به سراغمان بیاید و هستی‌مان را

فرض کنید شما امروز صبح هوس سنگک‌ کرده‌اید و از نانوایی محلتان، دو تا خاش خاشی گرفته‌اید تا برای صبحانه نوش جان کنید. نانوایی محلتان برای پخت این نان زحمت کشیده است و نان را پخته و شما به ازای مقداری پول، نان را از او‌ خریده‌اید. نانوا برای پخت نان خیلی چیزها شامل آرد

من این فیلم چارلی و کارخانه‌ی شکلات سازی را اولین بار زمانی که تازه به کلاس اول دبیرستان رفته بودم دیدم. قضیه به حدود هفده سال قبل برمی‌گردد. در یک شب پاییزی زمانی که در خانه‌مان همه خواب بودند و من خوابم نمی‌برد و از آنجایی که زندگی هنوز آنقدر جدی‌ نشده بود که نگران

راستش من آزادی فکری فیلسوفان را به شدت‌ می‌پسندم. وقتی به ایده‌های فلسفی در طول تاریخ می‌نگریم، گاهی اوقات بسیار باعث تعجب است که آن‌ها به چه مسائل و نکات ریزی توجه کرده‌اند. حتی بسیاری از شاخه‌های علمی نیز در‌ تلاش برای پاسخ به سوالاتی که‌ اولین بار فلاسفه مطرح کرده‌اند ایجاد شده است. یکی