دی داد

پیشتر از مهاجرت، در ایران چند سالی به ورزش‌های مختلف حوزه‌ی کوهنوردی می‌پرداختم. در بعضی از این ورزش‌ها، ریسک‌ها چنان بالاست که جان آدمی مستقیما در معرض خطر است. نخستین چیزی که در صخره نوردی به انسان می‌آموزند، این است که اینجا اولین اشتباه، آخرین اشتباه است. از همین رو، در حین این فعالیت‌ها در […]

فیلسوف بزرگ یونان باستان، ارسطو دوستی‌ها را بر سه قسم دسته بندی می‌کند: ۱- دوستی‌های مبتنی بر لذت همچون روابط رمانتیک ۲- دوستی‌های مبتنی بر منفعت همچون دوستی‌های سیاسی ۳- دوستی‌های مبتنی بر فضیلت و بالاترین نوع دوستی را، دوستی مبتنی بر فضیلت می‌داند. دوستی که فرد نه به دنبال لذت‌های جسمانی‌ست و نه از

در سفر اخیرم به ایران، این شانس را داشتم که استادم دی‌داد را از نزدیک ملاقات کنم. با اینکه از آشنایی، ارتباط و دوستی عمیق من و دی‌داد، بیشتر از هفت سال می‌گذرد، این اولین دیدار حضوری ما با یکدیگر بود. پیش از این، من بیشتر از طریق پیام‌ها و جلسات آنلاین دوره‌های فلسفه‌ی کاربردی

سمپوزیوم چیست؟ در یونان باستان، سمپوزیوم ضیافتی بود که با صرف غذا، نوشیدن، موسیقی، رقص و گفتگو، همراه بود. گفتگوهایی که در سمپوزیوم‌ها صورت می‌گرفت عمدتا حول آراء سقراط، افلاطون و گزنفون بود و بعضا همراه با خواندن اشعار یونانی همراه بود. به تعریف ساده تر، سمپوزیوم محفلی‌ست که در آن، به جای بحث درباره‌ی

بسیار از من سوال شده است که علت علاقه‌ام به دی‌داد چیست و چرا از دی‌داد بسیار می‌نویسم؟ سابقه‌ی آشنایی و دوستی من با دی‌داد به بیش از هفت سال قبل باز می‌گردد، دقیقا زمانی که به خواندن نوشتارهای پرمغز و متفکرانه‌ی ایشان بسیار نیاز داشتم و جهان‌بینی من در حال تغییر و تحولات اساسی

انسانی که هدفش را یافته، مشکلات بزرگ و کوچک برایش اعتباری نداشته و تنها بر روی هدفش متمرکز است. زندگی بسیاری از دانشمندان بزرگ، شاهدی بر این مدعاست. گفته می‌شود، چارلز داروین، از یک بیماری مزمن رنج می‌برد و تا پایان عمر، علائمی همچون خستگی، سرگیجه و حالت تهوع در او وجود داشت. با این

شروع مطالعات فلسفی من به سن شانزده سالگی باز می‌گردد. در آن زمان بیشتر مطالعات من در زمینه‌ی فلسفه‌ی محض و منطق بود. باید اذعان کنم که تا قبل از آشنایی با دی‌داد، از وجود رشته‌ی فلسفه‌ی کاربردی اصلا اطلاعی نداشتم. موضوعات فلسفه‌ی محض برای من بیشتر بحث‌های انسان‌شناسی و هستی‌شناسی و بعدا تا حدی

بارها مشاهده کرده ام که در یک بحث علمی جدی (یا یک بحث غیرعلمی) دو طرف با اینکه یک هدف را دنبال می‌کنند، کماکان با یکدیگر مخالف هستند. در صورتی که اگر شخص سومی که با فضای فکری هر دو طرف آشناست، نظاره‌گر آن بحث باشد، به سادگی متوجه این موضوع می‌شود که آن دو

در اروپای پس از رنسانس، خردگرایی جان تازه‌ای گرفت. اما این خردگرایی با خردگرایی پیش از رنسانس تفاوت مهمی داشت. در خردگرایی پیش از رنسانس و در یونان باستان، اصالت تماما به عقل داده می‌شد و یک نوع نگاه افراطی وجود داشت که عقل برای ما کافی است و می‌تواند ما را به مقصود برساند.

در فیلم زیبای نجات سرباز رایان saving private ryan محصول سال ۱۹۹۸، یکی‌ از نقاط عطف فیلم جاییست که در بخش ارسال نامه‌ی تسلیت به خانواده‌هایی که فرزندانشان در جنگ کشته شده اند، یکی‌ از کارمندان به شکلی‌ اتفاقی در می‌یابد که سه نامه‌ی تسلیت در حال ارسال به یک آدرس است. پس از این