فضا

“وقتی شما نبودید…” ژانری بود که بعد از اتصال دوباره‌ی اینترنت مردم ایران در فضای مجازی ایجاد شد. البته این ژانر خیلی زود به محل درگیری‌های سیاسی تبدیل شد که هر گروهی چغلی گروهی دیگر را نزد مردم داخل ایران بکند. اما جدای از این نزاع‌های نابخردانه، در این مدت اتفاقات جالبی در دنیای علم […]

ما امروز می‌دانیم که گرم شدن کره‌ی زمین و در پی آن تغییر الگوهای بارش، نتیجه‌ی مستقیم تشدید اثر گلخانه‌ای در اتمسفر زمین است. برخلاف تئوری پردازان توطئه که ادعاهایی مانند دزدیدن ابرها و یا پراکنده سازی ابرها را مطرح می‌کنند، علت پشت کاهش بارندگی در برخی مناطق جهان مثل کشور خودمان ایران، همگی همین

کسانی که اکنون شما را مسخره می‌کنند و یا زیر سوالتان می‌برند، روزی از بابت اشتباهشان عذرخواهی خواهند کرد، حتی اگر شما آنروز نباشید. در هفدهم جولای سال ۱۹۶۹، درست یک روز بعد از پرتاب آپولوی یازده به فضا، روزنامه‌ی نیویورک تایمز، مطلب بسیار کوتاهی با عنوان یک اصلاحیه (A correction) منتشر کرد که در

ما که هنوز موجودی را ندیده‌ایم که به قدر خود ما انسان‌ها پیشرفته و توسعه یافته باشد. ما هر موجود دیگری در اطرافمان می‌بینیم، بسیار با ما فاصله دارند. حتی باهوش‌ترین موجودات مثل دلفین و نخستی‌ها مثل شامپانزه، همچنان با سطح پیشرفت ما فاصله‌ی بسیار زیادی دارند. علیرغم سر و صدا و هیاهوی فراوانی که

راستش ما به صورت ناخواسته در یک مسابقه با تمدن‌های فرازمینی هستیم. یعنی هرکدام از ما اول دیگری را پیدا کند، مشخص می‌شود که او پیشرفته‌تر‌ بوده که توانسته ابتدا دیگری را پیدا کند. اگر آن‌ها ابتدا ما را پیدا کنند، ما می‌توانیم هم نگران باشیم هم امیدوار. نگران از این بابت که آن‌ها هم

تصویر بالا: رانشگر یونی ۲/۳ کیلوواتی NSTAR که توسط ناسا برای فضاپیمای Deep Space 1 در آزمایشگاه پیشرانه جت (۱۹۹۹) ساخته شد. اگر این نورهای آبی که از بعضی فضاپیماها خارج می‌شود، برای شما نیز جذاب است و دوست دارید بدانید که آن نور آبی دقیقا چیست، باید بگویم که جای درستی آمده‌اید. چون این

در ساعت ۷:۱۷ دقیقه‌ی صبح روز سی‌ام ماه ژوئن سال ۱۹۰۸، یک انفجار بزرگ در یکی از مناطق سیبری در روسیه رخ داد. این انفجار آنقدر بزرگ بود که ۸۰ میلیون درخت در منطقه‌ای به وسعت ۲۰۰۰ کیلومتر مربع در اثر آن روی زمین خوابیدند. ساکنان این منطقه ابتدا یک نور آبی بزرگ و به

واو!!! ساچ ا واو!!! این‌ اولین کلماتی بود که بعد از دیدن یک سیگنال رادیویی عجیب و غریب، به ذهن اخترشناس آمریکایی، جری آر امان آمد. جری آر امان یک اخترشناس شاغل در تلسکوپ رادیویی Big Ear در دانشگاه ایالتی اوهایو بود. این تلسکوپ که با هدف جستجوی حیات فرازمینی ساخته شده بود‌، در تاریخ

فرض کنید همین فردا تکنولوژی آنقدر پیشرفت کرد که ما توانستیم به مریخ آدم بفرستیم. حالا می‌خواهیم با این تکنولوژی، آنجا برای خودمان برو و بیایی درست کنیم و تعدادی از انسان‌ها را بفرستیم که آنجا زندگی کنند و تمدن بشر را از یک تمدن زمینی، به یک تمدن بین سیاره ای تبدیل کنیم. خب

آیا شما هم مشکل جای پارک دارید؟ گویا جای پارک یک مشکلی جهانی‌ست، چرا که در ایستگاه بین المللی فضایی نیز مشکل جای پارک وجود دارد. ایستگاه بین المللی فضایی، تنها برای هشت فضاپیما جای پارک دارد و در هر زمان، حداکثر هشت فضاپیما می‌توانند به آن متصل شوند. از این هشت جای پارک، چهار