کافی‌ست هندزفری را روی گوش‌هایتان قرار دهید و آهنگ مورد علاقه‌ی خود را پخش‌ کنید، گویی جهان اطرافتان رنگ یک تئاتر یا فیلم را به خود می‌گیرد، مخصوصا اگر این آهنگ مربوط به فیلمی باشد که به آن علاقه‌ی زیادی

“من روی صندلی خودم در اداره‌ی ثبت اختراعات شهر برن نشسته بودم که ناگهان فکری از ذهنم گذشت: اگر شخصی سقوطی آزاد داشته باشد، وزن خودش را احساس نخواهد کرد. این فکر ساده، تاثیر عمیقی روی من گذاشت. این فکر

در سال ۱۹۶۵، دو رادیو اخترشناس آمریکایی به نام‌های پنزیاس و ویلسون، به صورت کاملا اتفاقی، به کمک رادیو تلسکوپ‌شان، سیگنالی را ثبت کردند که قابل استناد به هیچ منبع مشخصی در آسمان نبود. این سیگنال در همه‌ی جهات آسمان،

شاید بپرسید چطور تا به این اندازه به علم و فلسفه علاقه مند شده‌ام؟ فکر می‌کنم ریشه‌‌های آن‌به کودکی من‌باز می‌گردد. به یاد دارم زمانی که یک کودک ۸ یا ۹ ساله بودم، کتابی را در دست مادرم دیدم که

در سال ۱۹۲۴، فیزیکدان بزرگ فرانسوی، لویی دو بروی (بعضا گفته می‌شود لوئیس دی بروگلی)، در تز دکترای خودش، فرضیه‌ی بسیار جالبی را مطرح کرد که نقش بسیار مهمی در توسعه‌ی فیزیک کوانتوم داشت. دو بروی پیش‌بینی کرد که همانگونه

مدتی قبل پستی منتشر کرده بودم راجع به این موضوع که چرا احتمال اینکه موجودات فضایی، به این زودی‌ها ما را بیابند، بسیار پایین است؟ مشاهده کردم که بحث‌های زیادی حول این موضوع صورت گرفت و افراد زیادی به این