ما هنوز سوالات زیادی مقابل خودمان داریم که هیچ پاسخی برایشان نداریم. چرا باید از خودمان انتظار زیادی داشته باشیم؟ ما یک ذره‌ای از این اقیانوس عظیم کیهان هستیم که تازه مدت کوتاهی‌ست که به جستجوی پاسخ برای سوالاتمان برخاسته‌ایم.

دوست دارید کار تخصصی ببینید و لذت ببرید؟ من اینجا یک نمونه‌ی خیلی زیبا از یک کار کاملا تخصصی را برایتان بازگو خواهم کرد. مورد سقوط شاتل فضایی چلنجر. در ساعت ۱۶ و ۳۹ دقیقه و ۱۳ ثانیه‌ی روز ۲۸

این سوال از کودکی همواره در ذهن من وجود داشت که ما چرا ما شدیم؟ آن زمان وقتی در تلویزیون کشورهای غربی و حتی فیلم‌های سینمایی‌شان را می‌دیدم، همیشه از خودم می‌پرسیدم که اینها چرا اینقدر پیشرفت کرده‌اند و ما

فعالیت‌های پژوهشی علمی-فلسفی به من یک چیز بزرگ آموخته و آن اینکه به هر نظر و ایده‌ای به دیده‌ی شک و تردید نگاه کنم. چرا که پیش از اینکه انسان به یک باور و یا دیدگاه برسد، این کار ساده‌ای‌ست

ما همچنان که علم را دوست داریم، به یافته‌های آن شک نیز داریم. اصلا اساس پیشرفت علمی بر همین شک استوار است. باور و ایمان در علم جایگاهی ندارد. اگر قرار بود ما در علم به چیزی باور کنیم که

گوشی تلفن همراهش را برمی‌دارد و به اینترنت وصل می‌شود. وارد صفحه‌ی اینستاگرامش می‌شود و شروع به لایو گرفتن می‌کند و به علم حمله می‌کند و علم را مایه‌ی نابودی بشر و دانشمندان را متهم به توطئه برای نابودی انسان‌ها