جهان هستی خودش بسیار عجیب و جذاب است و نیازی نیست کسی برای تعجب در احوال جهان، افسانه بافی کند. مثلا لازم نیست که امروز خبر بیاورند که انسانی در فلان منطقه‌ی جهان پیدا شده که چهره‌اش نورانی‌ست و آدم

دشمن؟ ما ایرانی‌ها نیاز به دشمن نداریم. ما خودمان تیشه به ریشه‌ی خودمان می‌زنیم. رشد فکری ایرانیان در چند دهه‌ی اخیر را ملاحظه بفرمایید. ما به تازگی موفق شده‌ایم از شر مذهب و خرافه و خرافه پرستی رها شویم، حالا

فرض کنید مارپله بازی می‌کنید‌ و چیزی نمانده که در بازی ببرید. اما دیگران هم نزدیک به بردن هستند و شما ‌نیاز دارید مهره‌تان را با یک حرکت به خانه‌ی آخر ببرید و برنده شوید. مثلا برای اینکه ببرید کافی‌ست

من داستان‌ها را دوست دارم. به خصوص داستان‌هایی که براساس واقعیت نوشته شده است. اما متاسفانه ما در علم داستان‌های زیادی نمی‌شنویم. شاید اگر داستان اکتشافات علمی حداقل در مدارس گفته می‌شد، جذابیت علم برای همه‌ی مردم دوچندان می‌گردید. همه‌ی

یکی از دوستانم در مساله‌ای که برایش بسیار مهم بود، به هدفش نرسیده بود و شدیدا احساس شکست و سرخوردگی می‌کرد و نمی‌دانست این شکست را چطور برای خودش هضم کند. این مساله به شدت او را می‌رنجاند و برای

بعضا در لابلای کامنت‌های مخاطبینم می‌بینم که افرادی که علاقه مند به صنعت و تکنولوژی هستند، ملاحظات پایایی و زیست محیطی را مانعی جهت پیشرفت تکنولوژی می‌بینند. در حالیکه منظور از توسعه‌ی پایدار، توسعه به همراه ملاحظات پایایی‌ست. نه اینکه