اگرچه ما از سیاست روس‌ها خیلی دل خوشی نداریم، اما از حق نگذریم، در چند قرن اخیر ریاضیدانان بسیار بزرگی را به جهان عرضه کرده‌اند. شما در هر قسمتی از ریاضیات و صد البته فیزیک پا می‌گذارید، نام‌های ریاضیدانان بزرگ

خب قضیه از این قرار است که هرچند وقت یک دیدگاهی مورد توجه عموم قرار می‌گیرد و بسیاری دست به برداشت‌های افراطی از آن جمله می‌زنند و بعد‌ از مدتی می‌بینید گند قضیه در می‌آید و آن دیدگاه از هدف

یک بار شانسی‌ست، دو بار تصادفی‌ست، سه بار اما الگوست. اگر موفقیتی چند بار تکرار شود دیگر نمی‌توان آن را فقط و فقط به شانس و تصادف نسبت داد و حتما حکایت از یک الگو دارد. محض مثال فرض کنید

آنا (تصویر بالا) مسن‌ترین گارسون ایتالیا و شاید جهان است. او صد سال سن دارد و با وجود این، ۱۲ ساعت در روز و ۷ روز هفته کار می‌کند و تعطیلی ندارد. شاید علت اینکه او اینقدر عمر کرده و

ما وقتی بچه مدرسه‌ای بودیم، یکی از سرگرمی‌هایی که‌ داشتیم این بود که پوست نارنگی و پرتغال را با میله‌ی خودکار سوراخ کنیم و بعد آن پوست پرتغال پولکی که داخل میله باقی می‌ماند را با فشار هوا به سمت

این فرمول خیلی ساده است، وقتی خرج ما از دخل ما بیشتر باشد، ما روز به روز سرمایه‌مان را از دست می‌دهیم. وقتی خروجی از ورودی بیشتر باشد، تجمع منفی‌ست و آن مجموعه هرچیزی که باشد، کوچک‌ و کوچک‌تر‌ می‌شود.