اگر مولانا امروز زنده بود، احتمالا خودش هم مثنوی نمی‌خواند. چسبیدن به گذشته از ویژگی‌های بسیار بد فرهنگ ماست. ما در گذشته غرق می‌شویم، مرتبا گذشته را در فکر و ذهن خود نشخوار می‌کنیم و فراموش می‌کنیم که ما در

سرن یا همان سازمان اروپایی پژوهش‌های هسته‌ای، بزرگترین آزمایشگاه فیزیک ذرات جهان است که در مرز فرانسه و سوئیس واقع شده است. پژوهش‌های صورت گرفته در این مرکز تاکنون منجر به اکتشافات و اختراعات بسیار بزرگی شده است. اما این

چه می‌شد اگر آن اتفاق نمی‌افتاد؟ چه می‌شد اگر آن حادثه رخ نمی‌داد؟ اگر می‌شد چه می‌شد؟ قصد ندارم راجع به یک اتفاق خاص در زندگی شخصی‌ام صحبت کنم. منظورم از آن اتفاق، یک اتفاق بسیار بزرگ است و آن

پیرمرد بخت برگشته بعد از بیش از یک قرن زندگی سالم و با بدنی کاملا سالم، در اثر کرونا درگذشت. اما چرا بخت برگشته؟ چون یک عمر کاملا مراقب خودش و سلامتی‌اش بود، اما آخر عمری کنترل زندگی‌اش افتاده بود

کوانتوم عجیب است؟ بله بسیار عجیب است. ما در کوانتوم با مفاهیمی روبرو می‌شویم که با تجربه‌ی روزمره‌ی ما از جهان انطباق ندارد. اما آیا کوانتوم ساخته و پرداخته‌ی ذهن ماست؟ کوانتوم از یک سری قواعد ریاضی پیروی می‌کند و

من نمی‌دانم آیا واقعا نسلی مانند نسل ما تکرار می‌شود که اینقدر سرعت پیشرفت تکنولوژی و تغییر جهان را دیده باشد یا نه؟ اجازه دهید تنها تغییر در ظرفیت حافظه‌ را طبق تجربه‌ی خودم بازگو کنم و این چیزی‌ست که