یک لحظه تصور کنید که برای اهدای جایزه‌ی نوبل فیزیک، همانند المپیادهای علمی تعدادی فیزیکدان را توی یک اتاق می‌ریختند‌ و می‌گفتند شما نود دقیقه فرصت دارید که این سوالات را حل کنید و هرکس بالاترین نمره را بگیرد، او

فرض کنید شما امروز صبح هوس سنگک‌ کرده‌اید و از نانوایی محلتان، دو تا خاش خاشی گرفته‌اید تا برای صبحانه نوش جان کنید. نانوایی محلتان برای پخت این نان زحمت کشیده است و نان را پخته و شما به ازای

من این فیلم چارلی و کارخانه‌ی شکلات سازی را اولین بار زمانی که تازه به کلاس اول دبیرستان رفته بودم دیدم. قضیه به حدود هفده سال قبل برمی‌گردد. در یک شب پاییزی زمانی که در خانه‌مان همه خواب بودند و

این یکی از آن موضوعاتی‌ست که چندین بار سعی کرده‌ام راجع به آن بنویسم، اما موفق نشده‌ام و نتوانسته‌ام. علتش نیز این بوده که این موضوع آنقدر جذاب و مهم است که هر بار قصد داشته‌ام راجع به آن بنویسم

شاید اگر در جهان یک صلح پایدار برقرار بود و کسی به فکر ساخت و استفاده از جنگ افزارهای هسته‌ای نبود، ما انسان‌ها تاکنون به کاربردهای بسیار جذابی از این منبع بزرگ انرژی دست می‌یافتیم. بسیاری از دانشمندان بر این

امروز: – یک پزشک انترن خیلی بهتر از ابن سینا و‌ جالینوس شما را درمان می‌کند. – یک دانش آموز پیش‌ دانشگاهی رشته‌ی ریاضی فیزیک مسائل‌ هندسه را بهتر از اقلیدس و فیثاغورس حل می‌کند. – یک فارغ التحصیل روانشناسی