هنوز‌ هم می‌توان در بسیاری از کشورها قوانین وحشیانه‌ای مانند قطع دست را پیدا‌ کرد. یعنی با این همه پیشرفت بشر در زمینه‌های مختلف علمی و فلسفی، هنوز عده‌ای وحوش وجود دارند که فکر می‌کنند باید دست کسی را که

آیا شما به مسابقه‌های بیست سوالی علاقه دارید؟ در این مسابقات شما تنها می‌توانید سوالاتی بپرسید که پاسخ آن بله یا خیر است. هیچ توضیحی همراه سوالات شما وجود ندارد و تنها بله یا خیر می‌شنوید. مثلا به عنوان اولین

من وقتی می‌شنوم که در ایران، بعضی پژوهشگران (اگر بتوان اسمشان را پژوهشگر گذاشت، چون از نظر من اسم این افراد بیشتر دلال پژوهشی‌ است) برای اینکه تعداد مقالاتشان زیاد شود، به همدیگر نان قرض می‌دهند و هرکسی اسم دوستانش

هرچقدر ما از نویزها بدمان می‌آید، اخترشناسان از نویزها هزار برابر بدشان می‌آید. مثلا قدیم‌ترها اتفاقات مختلف مثل باد و طوفان و پرندگان و خرابکاری بچه‌‌های همسایه و چنین عواملی جهت آنتن تلویزیون را عوض می‌کرد و نویزهای مختلف روی

بحث‌ در بنیادین‌ترین سطح هر علمی، به ناچار به بحث فلسفی می‌انجامد. وقتی آلبرت اینشتین با گفتن این جمله که “خدا تاس نمی‌ریزد” با قوانین مکانیک کوانتومی مخالفت می‌کند، هم از درستی ریاضیات حاکم بر این شاخه آگاه است و

اگر شما قانونگذار باشید و روزی قانونی وضع کنید که هیچکس در جامعه از آن پیروی نکند، آنوقت دو حالت وجود دارد. حالت اول این است که قانونی که وضع کرده‌اید غلط است. مثلا قانون شما غیر واقع بینانه است