نام نویسنده: aba ebad

وقتی تکنولوژی هست، چرا نباید از آن استفاده کنیم؟ چون می‌خواهیم طبیعی زندگی کنیم؟ ما هزاران سال است هیچ چیزمان طبیعی نیست و همه چیزمان حاصل فن و صنعت است. اگر قرار باشد طبیعی زندگی کنیم، نباید هیچ لباسی بپوشیم، چون هیچ حیوانی به شکل طبیعی لباسی نمی‌پوشد. هیچ غذایی هم نباید بپزیم. کدام حیوان […]

آیا تا به حال تاکسی‌های رولز رویس خط ونک به تجریش را دیده اید؟ تاکسی‌های مازراتی جمهوری را چطور؟ تاکسی‌های فِراری تهران به آمل را چطور؟ اصلا دیده‌اید که جایی در دنیا کسی از این خودروها برای مسافرکشی استفاده کند؟ مسافرکشی که بد نیست و مثل هر شغلی شریف است. این خودروها که از همه‌ی

ما هنوز سوالات زیادی مقابل خودمان داریم که هیچ پاسخی برایشان نداریم. چرا باید از خودمان انتظار زیادی داشته باشیم؟ ما یک ذره‌ای از این اقیانوس عظیم کیهان هستیم که تازه مدت کوتاهی‌ست که به جستجوی پاسخ برای سوالاتمان برخاسته‌ایم. از ده هزار سال تاریخ بشر، ما تنها از ۲۵۰۰ سال قبل به روش فلسفی

دوست دارید کار تخصصی ببینید و لذت ببرید؟ من اینجا یک نمونه‌ی خیلی زیبا از یک کار کاملا تخصصی را برایتان بازگو خواهم کرد. مورد سقوط شاتل فضایی چلنجر. در ساعت ۱۶ و ۳۹ دقیقه و ۱۳ ثانیه‌ی روز ۲۸ ماه ژانویه‌ی سال ۱۹۸۶، شاتل فضایی چلنجر، تنها ۷۳ ثانیه پس از پرتاب، متلاشی شد

این سوال از کودکی همواره در ذهن من وجود داشت که ما چرا ما شدیم؟ آن زمان وقتی در تلویزیون کشورهای غربی و حتی فیلم‌های سینمایی‌شان را می‌دیدم، همیشه از خودم می‌پرسیدم که اینها چرا اینقدر پیشرفت کرده‌اند و ما چرا اینقدر عقب مانده‌ایم؟ این سوال اما بعد از مهاجرت در ذهن من پررنگ‌تر شد.

فعالیت‌های پژوهشی علمی-فلسفی به من یک چیز بزرگ آموخته و آن اینکه به هر نظر و ایده‌ای به دیده‌ی شک و تردید نگاه کنم. چرا که پیش از اینکه انسان به یک باور و یا دیدگاه برسد، این کار ساده‌ای‌ست که وارد آن نشود. اما اگر وارد شد، خارج شدن از آن کار بسیار دشواری‌ست.

ما همچنان که علم را دوست داریم، به یافته‌های آن شک نیز داریم. اصلا اساس پیشرفت علمی بر همین شک استوار است. باور و ایمان در علم جایگاهی ندارد. اگر قرار بود ما در علم به چیزی باور کنیم که نتوانیم روزی آن را رها کنیم، هیچگاه علمی به وجود نمی‌آمد. تاریخ علم پر است

گوشی تلفن همراهش را برمی‌دارد و به اینترنت وصل می‌شود. وارد صفحه‌ی اینستاگرامش می‌شود و شروع به لایو گرفتن می‌کند و به علم حمله می‌کند و علم را مایه‌ی نابودی بشر و دانشمندان را متهم به توطئه برای نابودی انسان‌ها می‌کند. این دیگر عجب “خری‌ست”. من از بابت به کارگیری این عبارت از شما مخاطبان

هروقت من را می‌دید از مشکلات فرهنگی ایران می‌نالید. چرا مردم ما اینطورند چرا مردم ما آنطورند. چرا باید کسی مثل تو که اینقدر خوب فعالیت می‌کند، اینقدر کم دیده شود و کم مورد توجه قرار بگیرد؟ اگر تو ایرانی نبودی و مثلا اهل یک کشور اروپایی بودی و در آنجا و به زبان آن‌ها

مدتی قبل در لینکدین، نوشتاری از دوست عزیز جناب امیرعلی امیرحمزه‌ Amirali Amirhamzeh گرامی در باب فاصله خواندم که ایشان به لحاظ فلسفی، به معانی مختلفی از فاصله و دوری پرداخته بودند. این موضوع ریشه‌‌های فیزیکی بسیار جالبی دارد که پرده از بنیادین‌ترین قوانین طبیعت بر می‌دارد. من در اینجا می‌خواهم یک ادعایی بکنم که