نام نویسنده: aba ebad

هر کار کنیم، بالا برویم و پایین بیاییم، به آسمان برویم و به زمین برگردیم، جامعه‌ی انسانی از ما یک چیز می‌خواهد، اینکه مطابق میل آن تصمیم بگیریم و زندگی‌مان را مطابق نیازهای آن پیش‌ ببریم. اگر جامعه می‌توانست، کل عمر ما را می‌گرفت تا به اهدافش خدمت کنیم. تو اگر می‌خواهی به چیزی برسی، […]

اگر ما امروز ناگهان تصمیم بگیریم و هزار زن و مرد شیرازی را به مریخ بفرستیم، به طوری که تمام امکانات لازم برای زندگی در مریخ برایشان فراهم باشد و هیچ ارتباطی با زمین نداشته باشند، به نظرتان با گذشت زمان چه اتفاقی برایشان خواهد افتاد؟ البته منظورم از این سوال، جنبه‌ی طنز آن نیست

بله داشتن معیاری برای سنجش عملکرد، خیلی خوب است. بالاخره هرکسی در جایی سرمایه‌گذاری می‌کند به دنبال سود و نتیجه‌ی آن است و باید به طریقی مشخص شود که کار چقدر پیش رفته است. اما آیا سیر پیشرفت تمام پروژه‌ها شبیه یکدیگر است که بگوییم تو باید فلان خروجی را بدهی وگرنه توافق بین ما

چند سال قبل‌ به همراه برادرم در حال پیمودن یک مسیر طولانی چندین ساعته بودیم و کاری فوری پیش آمده بود و نمی‌توانستیم جایی بین راه برای استراحت توقف کنیم. آنموقع‌ها من هنوز گواهینامه‌ی رانندگی نداشتم و برادرم مجبور بود کل مسیر را خودش به تنهایی رانندگی کند. من هم این را مسئولیت خودم می‌دانستم

من این ضرب المثل که می‌گوید “کوه زایید، موش زایید” را خیلی دوست دارم‌ و هروقت به مفهوم آن فکر می‌کنم، حسابی می‌خندم. فکر کنید یک‌ موجود بزرگی مثل کوه، یک موجود خیلی کوچک مثل موش بزاید. خیلی خنده دار است. حالا فرض کنید ما مثلا یک‌ دستگاه خیلی خیلی پیچیده و گران قیمت بسازیم

یکی از مشکلاتی که ما ایرانیان با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم، فقر شدید مطالعه‌ است. یکی از مصائبی هم که این فقر شدید مطالعه ایجاد می‌کند، همین است که ناگهان حرف نادرستی در اجتماع بر سر دهان‌ها می‌افتد و بعد از مدتی می‌بینید همه بدون اینکه بدانند اصل آن حرف چه بوده است،

یکی از شیرین‌ترین خاطرات کودکی من وقتی بود ‌که به مزارع پدربزرگم در اطراف نیشابور می‌رفتم و آنجا حسابی بازی می‌کردم و انرژی‌ام تخلیه می‌شد. خط آهنی که از میان این مزارع می‌گذشت، همواره برای من یک منظره‌ی تماشایی را می‌ساخت. من دقایق زیادی آنجا منتظر می‌ایستادم تا برای قطارهای عبوری دست تکان بدهم. وقتی

ما وقتی به سراغ شناخت جهان اطرافمان و پدیده‌های آن می‌رویم، یک موضوع را به عنوان یکی از اولین فرض‌ها، می‌پذیریم. اینکه جهان و پدیده‌های درون آن نامحدود نیستند و محدودند. ما قادر نیستیم پدیده‌ای را که نامحدود است بشناسیم. ما اصلا پدیده‌ای نامحدود را نمی‌شناسیم. هر شاخه‌ای از علم و فلسفه نیز این را

سال‌ها قبل در یک صفحه‌ی علمی، فرضیه‌ای راجع به منشاء حیات انسان روی زمین می‌خواندم که البته خیلی فرضیه‌ی پرطرفداری نیست و کسی هم آن را چندان جدی نگرفته است و به نظر نمی‌رسد چندان معتبر باشد و بتوان شواهدی برای آن پیدا کرد. اما من ایده‌ی پس ذهن ارائه‌ دهنده‌ی فرضیه را خیلی دوست

“من بسیار خوشحالم که مرا به اینجا دعوت کردید و این فرصت را به من دادید تا به عنوان یک انسان، به عنوان یک انسان اروپایی خوب و به عنوان یک یهودی، احساس عمیق قدردانی خود را نسبت به شما ابراز کنم. امروز وظیفه‌ی من نیست که رفتار ملتی را قضاوت کنم که سالیان متمادی