فلسفه

اکنون چندین سال است که صاحب چند کارخانه‌ی داروسازی و چندین داروخانه است و درآمد بسیار بالایی دارد. اما هرگاه صحبت می‌کند با ناراحتی خاصی این موضوع را بازگو می‌کند که هنگامی که دانش آموز بوده، در چندین المپیاد ریاضی مقام آورده و از این بابت که به خاطر جامعه، به دنبال علاقه‌اش یعنی ریاضیات […]

در بین صحبت‌هایش چندین بار به این موضوع ارجاع داد که من استاد فلان دانشگاه هستم. می‌خواست با استناد به این موضوع، حرف غیرمنطقی خود را به کرسی بنشاند. به او گفتم: اولا که مهم نیست چه کسی و در چه جایگاهی هستید، مهم این است که حرف شما منطقی باشد.  اینکه برای اثبات ادعایتان

پرسید عامه‌ فهم کردن علم و فلسفه به چه کاری می‌آید؟ گفتم کمترین تاثیری که دارد این است که جهل و‌ خرافات را از بین می‌برد و باعث می‌شود انسان به همه چیز از دریچه‌ی عقل و تجربه (بخوانید فلسفه و علم) بنگرد. حداقل چندین قرن است که دیگر کسی با معجزات جدید نیامده یا

یکی از مهارت‌هایی که هرکسی در مسیر خردورزی و دانش‌ورزی بدان نیاز دارد، مهارت تفکر انتقادی یا critical thinking است. از آنجایی که انسان خردمند باید خردمندانه نیز رفتار کند و صرف داشتن دانش و آگاهی کافی نیست تا به یک شخص، انسان خردمند اطلاق شود، کسب مهارت‌هایی همچون تفکر انتقادی، در مسیر توسعه‌ی انسان،

تعداد حالات شکست از تعداد حالات موفقیت بسیار بیشتر است. به عنوان مثال پروژه‌ی ارسال یک فضاپیما به مریخ را در نظر بگیرید. اگر بخواهیم مراحل فرود این مریخ نورد بر روی سیاره‌ی سرخ را در نظر بگیریم، می‌توانیم به طور خلاصه و مفهومی، یک مسیر حدودا بیست مرحله‌ای را در نظر بگیریم. این‌ مراحل

ذهن انسان از پارادوکس بیزار است و گریزان. یا به عبارت دقیق‌تر بگوییم دارای یک ترس نسبت به پارادوکس (Paradoxophobia) است. به همین خاطر ما بین دو امر متناقض “و” را نمی‌پذیریم بلکه “یا” می‌گذاریم. به عنوان مثال اگر کسی بگوید من رنگ نارنجی را دوست دارم و من رنگ نارنجی را دوست ندارم، ما

دنیای مدرن سعی کرده است که ساختارهایی محدودکننده برای انسان‌ تعریف کند و اجازه ندهد که کسی خارج از آن ساختارها دست به تلاش بزند. این روحیه‌ی کنترل‌گری به بخش‌های گوناگون سرایت کرده و مسیرهایی برای انسان‌ها ترسیم کرده است و به افراد جامعه فشار وارد می‌کند تا از این مسیرها خارج نشوند. یکی از

لودویگ ویتگنشتاین (Ludwig Wittgenstein) فیلسوف بزرگ اتریشی (و به تعبیری بزرگترین فیلسوف قرن بیستم)، در جوانی علاقه‌ی بسیاری به علوم مهندسی داشت. او از بابت این علاقه، در سال ۱۹۰۸ به منچستر رفت تا در رشته‌ی نوپای هوانوردی هوافضا به تحصیل بپردازد. هنگامی که درگیر یک‌ پروژه‌ی طراحی پروانه‌ی جت بود، به شدت به حل

نظریات علمی همواره در معرض تغییر هستند. فرآیند تولید دانش از دو بخش اصلی انجام مشاهدات دقیق پدیده‌ها و ارائه‌ی نظریاتی برای تفسیر این مشاهدات تشکیل شده است. تغییر در نظریات علمی اجتناب ناپذیر است، چرا که همواره مشاهدات جدیدی صورت می‌گیرد که نظریات قبلی را به چالش می‌کشد. مهم نیست که یک نظریه‌ی علمی

معادلات نسبیت خاص، معادلات بسیار ساده‌ای‌ست و اثبات تئوری آن دشواری چندانی ندارد. این معادلات به کمک چند فرض ساده و کمی عملیات ریاضی حاصل می‌شود. هرکس که کمی فیزیک و ریاضیات بداند، ممکن است با دیدن این معادلات تصور کند که اینشتین کار خاصی نکرده و هر شخصی با کمی معلومات فیزیکی و ریاضیاتی