فلسفه

لطفا اول این تبلیغ جالب و خنده دار را تماشا کنید. بعد از اینکه آن را تماشا کردید و خندیدید و شاید کمی هم یاد خاطرات کودکی و لیسیدن انگشت پفکی افتادید، به سراغ یک مبحث جدی و البته جذاب می‌رویم. در این کلیپ شخصی به بیلی می‌گوید که برای اینکه انگشتت از اثرات چیپس […]

مدت‌ها بود که این موضوع مرا می‌آزرد که هرکجا بحث‌های جدی و عمیقی برقرار بود، هر جلسه یا هر‌ محفلی که با موضوعات فلسفی برگزار می‌شد، یک عدم تعادل شدید بین تعداد زنان و مردان وجود داشت. این مساله به یکی از دغدغه‌های من بدل شده بود که چرا وقتی قرار است در یک موضوع

واگیردارین ترین بیماری به نظر شما چیست؟ آنفلوآنزا؟ طاعون؟ ایدز؟ کرونا؟ اینها همه بیماری‌هایی هستند که به اشکال مختلفی سرایت می‌کنند و هریک تا حدی مسری‌ هستند. اما اگر بخواهیم میزان واگیردار بودن یک بیماری را برحسب تعداد مبتلایان به آن بیماری بسنجیم، آیا باز هم این بیماری‌های نامبرده، واگیردارترین‌ها هستند؟ اگر میزان خطر این

عقل و خرد، یک ابزار برای دریافت حقیقت است. خردمند کسی‌ست که خرد می‌ورزد. خرد توده‌ای از اطلاعات نیست تا کسی که این توده را در دست داشته باشد را خردمند بنامیم. اگر خرد صرفا توده‌ای از اطلاعات بود، یک حافظه‌ی کامپیوتری از هر انسانی خردمندتر بود. به همین علت اگر روزی دیدیم کسی اطلاعات

نویسنده‌ی بزرگ فرانسوی آنتوان دوسنت اگزوپری در اصل یک خلبان بود و این شخصیت که خلبانی جایی در آسمان گم شده و بعد به شکلی معجزه آسا و الهام بخش نجات می‌یابد، در اکثر کارهایش تکرار می‌شود. او جایی در کتاب زمین انسان‌ها، داستانی را روایت می‌کند که خلبان و کمک خلبان در آسمان تاریک

چرا به فیلسوف نیاز داریم؟ البته اینجا منظور من کسی‌ست که تفکر فلسفی دارد و فلسفه می‌ورزد و دقت فلسفی به خرج می‌دهد، وگرنه که فلسفه دان زیاد است. یک فلسفه دان، تاریخ فلسفه می‌داند و صرفا می‌داند که آرای فلان فیلسوف چه بوده و چه نبوده است. اما فیلسوف برخلاف فلسفه دان، با یک

خیلی خلاصه، چهار نظریه‌ی مهم علم که فهم ما را از جهان فیزیکی شکل داده است: 1 – روش علمی و بروزرسانی آن در قیاس علمی: ما انسان‌ها در قرن هفدهم دریافتیم برای شناخت جهان فیزیکی، نیاز به آزمایش و مشاهده داریم و نمی‌توانیم صرفا به استدلال‌های عقلی بسنده کنیم. از این رو تئوری علمی

در خلال یکی از جلسات دوره‌ی فلسفه‌ی کاربردی استاد Daydaad | دِی‌داد، در مورد فردی که مدت‌ها می‌شناختمش صحبت به میان آمد و من در مورد تغییر این فرد طی یکی دو سال کمی حرف زدم. استاد دی‌داد بعد از شنیدن حرف‌های من، دو بیت شعر از خاقانی خواندند که من درس بزرگی از آن

یکی از دوستانم در مساله‌ای که برایش بسیار مهم بود، به هدفش نرسیده بود و شدیدا احساس شکست و سرخوردگی می‌کرد و نمی‌دانست این شکست را چطور برای خودش هضم کند. این مساله به شدت او را می‌رنجاند و برای رهایی از این رنج به یک روانشناس (زرد) معروف مراجعه کرد. این هم یکی از

نظر فیلسوفان و‌ اقتصاددانان و اندیشمندان به چه دردی می‌خورد؟ سر آخر سیاستمدارانی که مرد عمل هستند پا به عرصه می‌گذارند و‌ ایده‌های خودشان را پیاده می‌کنند، حالا هرچقدر فیلسوفان و‌ اندیشمندان تئوری‌های مختلف بپردازند و مسائل مختلف را به شکلی تئوری بررسی کنند. اصلا این چیزهایی که تحت قالب گفتمان منتشر می‌شود، قرار است