نام نویسنده: aba ebad

هدویگ اوا ماریا کیسلر (تصویر) یک بازیگر زن اهل اتریش بود که احتمالا شما قبلا او را در فیلم‌های قدیمی هالیوودی دیده اید. راستش او بیش از اینکه به بازیگری علاقه داشته باشد، به مهندسی علاقه داشت. زمانی که پنج سالش بود، انواع مختلف سازها را باز می‌کرد تا ساز و کار آن‌ها را بفهمد. […]

فرض کنید در قرن هجدهم زندگی می‌کنید و بیشتر از صد سال است که نیوتن، قانون جهانی گرانش را کشف کرده است. شما خیلی خوشحالید که از این قانون خبر دارید و وقتی به آسمان می‌نگرید، می‌توانید علت اینگونه حرکات اجرام آسمانی را درک کنید. شما می‌دانید که زمین و مریخ و دیگر سیارات منظومه‌ی

دوستش او را برای یک مهمانی دعوت کرده بود. اما او به خاطر حضور افرادی که دوستشان نداشت، نمی‌خواست به آن مهمانی برود و دنبال بهانه‌ای بود که نرود. سرانجام به این نتیجه رسید که بگوید مریض شده و نمی‌تواند‌ در مهمانی حضور پیدا کند. اینطوری دوستش هم ناراحت نمی‌شد. همانروز تعداد دیگری از دوستانش

به طور خیلی اتفاقی، در پیشنهادات اینستاگرام، صفحه‌ی نوجوانی را دیدم که با توجه به تصاویری که در صفحه‌اش منتشر کرده، گویا در یکی از روستاهای دور افتاده‌ی کشور زندگی می‌کند. خیلی کنجکاو شدم که ببینم او چه صفحاتی را دنبال می‌کند. او صفحه‌ی یکی دو‌ تا خواننده‌ی معروف آمریکایی، صفحه‌ی چند بازیگر کره‌ای، صفحه‌ی

از بابت الزام کارکنان به رعایت مقررات بهداشتی، در نقاط مختلف کمپانی‌اش دوربین‌ مدار بسته نصب کرده بود، اما این دوربین‌ها تقریبا در تمامی اوقات خاموش بود. همه هم این را می‌دانستند و همه مطمئن بودند این دوربین‌ها کار نمی‌کنند و هیچ چیزی را ضبط نمی‌کنند. او هم به خوبی می‌دانست که همه می‌دانند این

“صرف نظر از جنگ اخیر و صرف نظر از هر احساس و دیدگاهی که نسبت به این جنگ و نسبت به اسرائیل داریم” این کشور یک الگوی بسیار موفق برای مدیریت دوران خشکسالی است و درس‌های زیادی برای تصمیمات و سیاست‌گذاری‌ها در کشور ما دارد. به خصوص از این جهت که چندسالی‌ست که ما هم

دو تجربه و دو درس از ایرانی بودن تجربه‌ی اول: بعد از کلی تلاش موفق شده بود، همه‌ی افراد مرتبط با پروژه را یکجا گرد هم آورد. اما در انتخاب اتاق کنفرانس بی‌دقتی کرده بود و اتاق بزرگی را انتخاب کرده بود که فاقد مانیتور بود. همه از راه رسیده بودند و تعدادی هم می‌خواستند

دو تا ساعت پاندولی هم که روی یک دیوار باشند، بعد از مدتی با یکدیگر هماهنگ می‌شوند، چه رسد به دو تا انسان. اولین بار فیزیکدان هلندی، کریستیان هویگنس در قرن هفدهم متوجه این مساله شد. هویگنس خودش مخترع ساعت‌های پاندوله‌ای بود و دو تا از این ساعت‌ها، روی دیوار اتاقش قرار داشت. یک بار

یکی از جذاب‌ترین اتفاقات علمی برای من، وقتی‌ست که شاخه‌های مختلف علم به یکدیگر می‌رسند و بر یکدیگر تاثیر می‌گذارند. به همین خاطر همواره علاقه‌ی ویژه‌ای به حوزه‌های بین رشته‌ای (interdisciplinary) داشته ام. محض مثال، تلاقی حوزه‌های مختلف فیزیک با نظریه‌ی اطلاعات، یکی از موضوعات بسیار جذاب است که سابقه‌ی آن به قرن بیستم و

شما اکنون چشمتان به اولین جمله‌ی این نوشتار خورد و بعد تصمیم گرفتید جمله‌ی دوم آن را بخوانید. حالا که جمله‌ی دوم را خواندید، می‌توانید به خواندن ادامه دهید و یا می‌توانید از خواندن بقیه‌ی این نوشتار صرف نظر کنید و پست‌های دیگر در این فضا را ببینید. شاید هم از این نوشتار خوشتان آمده