نام نویسنده: aba ebad

یک موقعی در ایران کمپین‌هایی راه افتاده بود که مجموعه‌های حامی محیط زیست و اجتماع، در مقابل دریافت مقدار مشخصی از درب بطری‌های پلاستیکی یکبار مصرف نوشیدنی‌ها، یک ویلچر به بهزیستی اهدا‌ می‌کردند تا در اختیار معلولین نیازمند قرار گیرد. این حرکت بسیار زیبا و جذاب بود و هدف آن مقابله با پخش شدن این […]

تصویر فوق، نقشه‌ی بخش اروپایی راه آهن شوروی سابق در دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی است. شما در بالای این نقشه می‌توانید دریای بالتیک و در پایین این نقشه دریای سیاه را ببینید. جالب است بدانید که شوروی سابق یک شبکه‌ی گسترده‌ی راه آهن به طول ۱۵۰ هزار کیلومتر داشته است. این رقم ده برابر طول شبکه‌ی

نمودار بالا نمودار تغییرات میانگین امید به زندگی در ایالات متحده است. این نمودار دو جنبه‌ی بسیار جالب دارد، یکی گذشته و دیگری آینده. با نگاه به گذشته در این نمودار، تمام خیالبافی‌ها و چرندیات درباره‌ی گذشته دود‌ می‌شود و می‌رود هوا. اینکه امید به زندگی در‌ اواخر قرن نوزدهم آن هم در آمریکا کمتر

دوستش را برای مهمانی تولدش دعوت کرده و دوستش خیلی مودبانه درخواست دعوتش را رد کرده است، اما دلیلش را نگفته و صرفا گفته متاسفم نمی‌توانم در مهمانی‌ات شرکت کنم و امیدوارم به شما خوش بگذرد. حالا باید دید در ذهن دعوت کننده چه می‌گذرد. اینکه در ذهن دعوت کننده چه می‌گذرد، تا حد زیادی

محدودیت‌های تکنولوژیکی ما در غالب موارد، معلول و نتیجه‌ی محدودیت‌های علمی ماست. محض مثال همین کامپیوترهای اطراف ما را در نظر بگیرید. تمامی الگوریتم‌ها (نرم افزارها) و کامپیوترهایی (سخت افزارها) که ما امروزه از آن‌ها استفاده می‌کنیم، همگی براساس همان ماشین تورینگی که عمل می‌کنند که اولین بار آلن تورینگ تئوری آن را در ریاضیات

همه فیزیکدانند. بله همه‌ی انسان‌ها به درجاتی فیزیکدانند، حتی اگر خودشان ندانند. حتی می‌تواند گفت که همه‌ی موجودات زنده نیز فیزیکدانند. بعضی دانش فیزیکی را در دی‌ان‌ای خودشان دارند و برخی دیگر از طریق تجربه فیزیک را می‌آموزند. مثلا یک عقاب را در نظر بگیرید که بدون بال زدن، ساعت‌ها‌ در آسمان‌ پرواز می‌کنند. او

یک روز صبح، به علت بی‌نظمی در برنامه‌ی حرکت قطارها، نزدیک بود به موقع به یک جلسه‌ی کاری مهم نرسم و به همین خاطر، تصمیم گرفتم منتظر اتوبوس نمانم و مسیری را بدوم. همینطور که در حال دویدن بودم، خودرویی کمی جلوتر از توقف کرد. اول تعجب کردم که این چه کسی‌ست که بوق می‌زند

همه‌ی ما می‌دانیم که این خورشید است که زمین را گرم می‌کند. هریک از ما این موضوع را خیلی زود خودمان کشف می‌کنیم، آنوقتی که اولین بار گرمای نور خورشید را روی بدنمان احساس می‌کنیم. ما نور خورشید را با چشمانمان می‌بینیم که ما را گرم می‌کند، چرا که بخش زیادی از این نور در

فرض کنید همین فردا علم آنقدر پیشرفت کند که دانشمندان بتوانند تمام حافظه‌ی من و شما را به روی یک هارددیسک کپی کنند و همچنین الگوریتیمی توسعه دهند که دقیقا همانند مغز من و شما کار کند. البته اجازه دهید خودمان و تخیلمان را به این موضوع محدود کنیم که ههوز نمی‌توانند خود ما را

حیات یک امر جزئی و پیش پا‌ افتاده نیست. برخلاف تفکراتی که می‌خواهد با نمایش عظمت کیهان، انسان و سایر موجودات زنده را اموری جزئی و بی‌تاثیر نشان دهد و عجز و ناتوانی را به موجود هوشمندی چون انسان القاء کند، حیات و علی‌الخصوص این نوع خاص حیات یعنی انسان، چیز کوچک و بی‌ارزشی نیست.