نام نویسنده: aba ebad

فرض کنید مارپله بازی می‌کنید‌ و چیزی نمانده که در بازی ببرید. اما دیگران هم نزدیک به بردن هستند و شما ‌نیاز دارید مهره‌تان را با یک حرکت به خانه‌ی آخر ببرید و برنده شوید. مثلا برای اینکه ببرید کافی‌ست دو تاس را طوری بریزید که عدد ۱۲ بیاورید. برای اینکه در مجموع دوازده بیاورید، […]

من داستان‌ها را دوست دارم. به خصوص داستان‌هایی که براساس واقعیت نوشته شده است. اما متاسفانه ما در علم داستان‌های زیادی نمی‌شنویم. شاید اگر داستان اکتشافات علمی حداقل در مدارس گفته می‌شد، جذابیت علم برای همه‌ی مردم دوچندان می‌گردید. همه‌ی ما راجع به بیگ بنگ شنیده‌ایم. اما هیچکس داستان کشف بیگ بنگ را برای ما

یکی از دوستانم در مساله‌ای که برایش بسیار مهم بود، به هدفش نرسیده بود و شدیدا احساس شکست و سرخوردگی می‌کرد و نمی‌دانست این شکست را چطور برای خودش هضم کند. این مساله به شدت او را می‌رنجاند و برای رهایی از این رنج به یک روانشناس (زرد) معروف مراجعه کرد. این هم یکی از

بعضا در لابلای کامنت‌های مخاطبینم می‌بینم که افرادی که علاقه مند به صنعت و تکنولوژی هستند، ملاحظات پایایی و زیست محیطی را مانعی جهت پیشرفت تکنولوژی می‌بینند. در حالیکه منظور از توسعه‌ی پایدار، توسعه به همراه ملاحظات پایایی‌ست. نه اینکه ما بگوییم توسعه و پیشرفت تکنولوژی متوقف شود تا آسیب بیشتری به محیط زیست نرسد.

بله هوش مصنوعی در بسیاری از کارها هنوز به حدی نرسیده‌ که جایگزین انسان‌ها شود. مثلا شما با الگوریتم‌های هوش مصنوعی فعلی قادر نیستید که یک نظریه‌ی جدید در ریاضیات یا فیزیک بدهید. اصلا هوش مصنوعی فعلی قادر نیست خلاقیتی به خرج دهد و یک رابطه‌ی ریاضی را با روشی جدید برای شما اثبات کند.

آنموقع که موبایل و اینستاگرام و یوتیوب و اینجور چیزها نبود، تلویزیون که بود. می‌نشستیم جلوی تلویزیون و اینقدر از این کانال به آن کانال می‌پریدیم تا بالاخره یک برنامه‌ای مطابق میل و ذائقه‌ی آن لحظه‌مان پیدا شود و بعد چند ساعتی را پای آن برنامه می‌نشستیم. من در نوجوانی از این طریق برنامه‌هایی را

آقای باد (Mr Wind) استعداد و پتانسیل و انرژی بسیار بالایی داشت. اما مشکل این بود که نمی‌دانست این انرژی و پتانسیلی که دارد را کجا خرج کند. همواره حس می‌کرد دیگران او را درک نمی‌کنند. حس‌ می‌کرد مردم او را دوست ندارند و او دارد روی مخشان راه می‌رود. او دلیل این موضوع را

من یک موقعی در اواسط دهه‌ی سوم زندگی‌ام، به ورزش‌های‌ مهیجی مثل سنگنوردی، دره نوردی و پاراگلایدر علاقه پیدا کرده بود و این ورزش‌ها بخش مهمی از برنامه‌ی تفریحات من را می‌ساخت. من اما همواره ترس از ارتفاع داشتم و وقتی وسط زمین و هوا بودم، تنها به یک چیز فکر می‌کردم، اینکه وقتی پایم

ما که هنوز موجودی را ندیده‌ایم که به قدر خود ما انسان‌ها پیشرفته و توسعه یافته باشد. ما هر موجود دیگری در اطرافمان می‌بینیم، بسیار با ما فاصله دارند. حتی باهوش‌ترین موجودات مثل دلفین و نخستی‌ها مثل شامپانزه، همچنان با سطح پیشرفت ما فاصله‌ی بسیار زیادی دارند. علیرغم سر و صدا و هیاهوی فراوانی که

کارل ساگان، اخترفیزیکدان بزرگ اوکراینی آمریکایی، در آخرین مصاحبه قبل از مرگش در سال ۱۹۹۶، حرف بسیار جالبی زد که من عینا ترجمه‌ی آن را در اینجا می‌آورم. در بخشی از این مصاحبه، کارل ساگان می‌گوید : “علم چیزی بیش از مجموعه‌ای از دانش است. علم یک شیوه‌ی تفکر است؛ شیوه‌ای برای پرسشگری شکاکانه در