نام نویسنده: aba ebad

ما در آینده (و حتی در حال حاضر) به دانشمندان علوم داده و علوم آماری به شدت نیاز خواهیم داشت. چه از جهت تحلیل داده ها و چه از جهت اعتبارسنجی داده ها، چه برای ارتقا جامعه، چه از جهت تصمیمات سیاسی و اقتصادی کلان، چه از جهت توسعه‌ی اقتصادی و حتی پیشرفت بیزینس‌های بزرگ […]

بدون تعارف باید بگویم که اکثر اساتید دانشگاه‌های ایران در هپروت سیر می‌کنند. نه از این بابت که کارشان را بلد هستند یا نه، بلکه از این بابت که ارتباطشان را با اجتماع مدت‌هاست که از دست داده اند. شما نمی‌توانید حضور تخصصی‌‌ (نه شخصی) آن‌ها را در هیچ شبکه‌ی اجتماعی ببینید. شاید بتوانید به

امان از بچه‌ی ناخلف. این موضوع برای دنیای علم هم صدق می‌کند. مثالش همین ایرج حسابی فرزند محمود حسابی که چند سالی‌ست حسابی آبروی پدرش را با مهمل بافی برده است که او شاگرد اینشتین بوده و نظریه‌ی بی‌نهایت بودن ذراتش دنیای فیزیک را تکان داده است و از این جور مزخرفات. محمود حسابی را

کوهنوردان حرفه‌ای، همواره در تلاشند تا مرزهای توانایی انسان را جابجا کنند. تا پیش از سال ۱۹۵۳، فتح قله‌ی اورست، یک امر دست نیافتنی به نظر می‌آمد تا اینکه سِر ادموند هیلاری به کمک تنزینگ نورگای، موفق شدند در این سال اورست را فتح کنند. بعد از آن کوهنوردان گفتند که آیا ما می‌توانیم اورست

امروز در اکثر یا شاید تمام دانشگاه‌های دنیا، دانشکده‌های فیزیک و فلسفه از یکدیگر جدا هستند. این دو رشته از یکدیگر کاملا مجزا بوده و هریک‌ ژورنال‌ها و کنفرانس‌های خودشان را دارند و ابزارها و روش‌هایی که در هرکدام به کار می‌رود، با یکدیگر کاملا متفاوت است. اما شرایط همیشه اینطور نبوده. تا اوایل قرن

به نظر شما، چه معیاری بهتر می‌تواند توسعه یافتگی مردم یک کشور را نشان دهد؟ آیا معیار توسعه یافتگی تنها اقتصاد است و کشوری که درآمد مردم در آن بیشتر است، توسعه یافتگی نیز در آن بیشتر است؟ آیا عامل تعیین‌ کننده در استاندارد زندگی انسان‌ها تنها محدود به اقتصاد است؟ تاکنون شاخص‌های گوناگونی برای

مدتی قبل، یاسمین مقبلی، فضانورد آمریکایی (از خانواده‌ای ایرانی الاصل) در صفحه‌ی اینستاگرامش تصاویری منتشر کرد که در آن‌ها، به همراه دیگر فضانوردان و با خوشحالی، در حال خوردن قرمه سبزی در ایستگاه بین المللی فضایی بودند و به این شکل، پای قرمه سبزی به فضا هم باز شد. شنیده‌ام که ممکن است که یک

در دنیای امروز، شما نمی‌توانید برای چیزهایی که قابل مشاهده و قابل آزمایش هستند، دست به استدلال بزنید و صرفا با سخن‌پراکنی حول آن نتیجه‌گیری کنید. یکی از حوزه هایی که می‌بینیم بسیاری از افراد در آن به اشتباه می‌افتند و وارد مسیر اشتباهی می‌شوند و استدلال‌های خودشان را به جای نتایج آزمایشات علمی ارائه

کاش شعری بودم بر لب‌هایت نه چون رباعی کوتاه نه چون مثنوی بلند کاش غزلی بودم عاشقانه که روز و شب از دهانت جاری می‌شدم کاش مرا چون دوبیتی می‌سرودی صمیمانه چون باباطاهر قصیده نمی‌خواهم چه عاشق را با مدح بزرگان چه کار مرا چون ترجیع بند بسرا و در هر بیت مرا تکرار کن

ما هیچوقت کهکشان خودمان را از بیرون ندیده‌ایم. ما جایی درون یکی از بازوهای مارپیچی کهکشان‌ راه شیری قرار گرفته ایم که بازوی شکارچی-سیگنوس (orion-cygnus) نام دارد. ما تقریبا در وسط بازو قرار گرفته ایم و فاصله مان تا مرکز کهکشان و تا لبه‌ی کهکشان، حدود ۲۵ هزارسال نوری‌ست. یعنی اگر با سرعت نور به