نام نویسنده: aba ebad

تقریبا اکثر خواص مکانیکی مواد را می‌توان در سطح اتمی و مولکولی توجیه کرد و نیازی به رفتن به سطوح زیراتمی نیست. مثلا خاصیت کشسانی یا الاستیسیته را در نظر بگیرید. همه‌ی ما از کودکی با این خاصیت آشنا هستیم. اتفاقا یکی‌ از تفریحات ما بازی با وسایلی بود که خاصیت کشسانی داشتند. مثلا گاهی […]

یک دوست ریاضیدان دارید که برای همه چیز از شما اثبات می‌خواهد. راستش را بخواهید، اگر با ریاضی‌دانان ارتباط داشته باشید، آن‌ها واقعا بعد از مدتی به همچین روحیه‌ای نیز دچار می‌شوند و از همین بابت، بعد از مدتی، در مناسبات اجتماعی چندان موفق عمل نمی‌کنند و خیلی کم نظر می‌دهند. چرا که هر حرفی

این تقریبا یک تصویر ناکامل و اشتباه است که از فیلسوفان و متفکرین، به عنوان افرادی که در تنهایی مشغول تفکر و تعمق هستند، بر ذهن عموم مردم نقش بسته است. بحث با دیگران و به خصوص با کسانی که نظرات مخالفی با نظرات ما دارند، از این جهت حائز اهمیت است که ما را

یک زمانی در خیابان جمهوری وقتی از علاءالدین به سمت ولیعصر می‌رفتید، کنار خیابان عده‌ای گوشی‌های دست دوم یا نو اما بدون جعبه را به قیمت خیلی پایین می‌فروختند و خب همه می‌دانستند که بسیاری از این گوشی‌ها، سرقتی است و به همین خاطر فاقد کارتن است. نمی‌دانم که آیا هنوز هم هستند یا نه.

شما ته هر رشته‌ی علمی را که بگیرید، آخرش به فیزیک می‌رسید. اجازه دهید از زیست شناسی شروع کنیم. خیلی از پدیده‌هایی که در بدن ما اتفاق می‌افتد، در واقع پدیده های فیزیکی هستند. مثلا اینکه قلب ما خون را به سراسر بدن پمپاژ می‌کند، یک پدیده‌ی فیزیکی‌ست. اما زیست شناسی فقط در این حد

این آقایی که می‌بینید که انگار دچار سردرد شده، دیوید هیلبرت، یکی از ریاضی‌دانان بزرگ قرن بیستم است که رد پایش را در جاهای زیادی از ریاضیات و فیزیک می‌توانید مشاهده کنید. این آقای هیلبرت یک روزی در سال ۱۹۰۰ از خواب بلند می‌شود و ۲۳ مساله‌ی ریاضیاتی حل نشده رو می‌کند و می‌گوید ما

شما اگر در خیابان از صد نفر بپرسید که آیا شما ذهن بازی دارید یا به اصطلاح اُپِن مایند (open minded) هستید، احتمالا ۹۹ نفر می‌گویند بله ذهن من باز است و من اصلا انسان متعصبی نیستم و به هیچ چیز تعصب ندارم. اما اگر در خودمان دقیق شویم می‌بینیم که آنقدرها هم که ادعا

آیا یک پارادوکس مفهومی می‌تواند منجر به یک کشف علمی شود؟ بله مثالش هم پارادوکس ارنفست (Ehrenfest Paradox). پارادوکسی که توانست راه رسیدن به نسبیت عام را به اینشتین نشان دهد و این راه، از طریق هندسه ی غیر اقلیدسی ممکن بود. پائول ارنفست، فیزیکدان اتریشی بود که علاقه‌ی زیادی به کارهای اینشتین نیز داشت.

آدم وقتی بعضی دستاوردهای بزرگ را در فیزیک می‌بیند، از شدت ساده بودن آن‌ها از خود می‌پرسد، چرا این به فکر من نرسیده بود یا می‌گوید اگر من بودم به فکر من هم می‌رسید. یکی از آن‌ها نظریه‌ی دی بروی است. لوئیس دی بروی (فیزیکدان فرانسوی) در سال ۱۹۲۴، در تز دکترای خودش این سوال

این تصویر مربوط به “سمپوزیوم فرامرزی” از سری سمپوزیوم‌های اعضای لیگ عقل و تجربه است. من در این سمپوزیوم حضور نداشته ام. از این جمع بیست نفره، تنها هشت نفر یعنی کمتر از پنجاه درصدشان را از نزدیک دیده ام و افتخار ملاقات حضوری با دیگر اعضای لیگ عقل و تجربه را نداشته ام. البته