نام نویسنده: aba ebad

ما تنها گونه‌ی انسان روی زمین نبوده ایم. پیش از ما، هشت گونه‌ی دیگر انسان روی زمین بوده اند و بعضی از آن‌ها نیز، همراه با اجداد ما روی زمین زندگی کرده اند. حدود ۶ میلیون سال قبل، شاخه‌ای از میمون‌ها تکامل یافتند و رفته رفته به اولین انسان‌ها تبدیل شدند. آن‌ها به جای بالا […]

احتمالا شما نیز به خاطر داشته باشید که در روزهای پایانی سال ۹۹، بسیاری از بخش‌های اداری ایران، به چه کنم چه کنم افتاده بودند که وقتی قرن عوض می‌شود و وارد سال ۱۴۰۰ می‌شویم، تکلیف متغیرهایی که برای سال، به صورت دو رقمی تعریف شده اند، چه می‌شود؟ چرا که وقتی مقدار متغیر مربوط

“قلی خان، خان نبود، دزد بود، لابد تو هم اسمشو شنفتي! وقتي سن و سال تو بود به خودش گفت تا آخر عمرم ، ببينم مي تونم تنهايي هزار تا قافله رو لخت كنم . با همين يه حرف با جونش وايساد و هزار تا قافله رو لخت كرد . آخر عمري پشت دستشو داغ

ما می‌دانیم که مطابق نسبیت خاص اینشتین، جسمی که در حال حرکت است، نسبت به جسمی که ساکن است، دچار یک‌ انقباض طولی می‌شود. یعنی اگر شما طول یک موشک را اندازه گیری کنید و مثلا طول آن بیست متر باشد، اگر بعد از پرتاب و هنگامی که در حال عبور از بالای سرتان است،

در سال ۱۹۱۳، فیزیکدان دانمارکی نیلز بور، مدل اتمی خودش را ارائه کرد. در مدل اتمی بور، الکترون‌ها در فواصل مشخصی به دور هسته‌ی اتم می‌چرخند. این مدل اتمی درست شبیه چرخش سیارات منظومه‌ی شمسی به دور خورشید است. این تصویری‌ست که بیشتر افراد اکنون به اشتباه از یک اتم در ذهن خود دارند. اما

تصویر بالا، جسد جرمی بنتام، فیلسوف بریتانیایی‌ست که بیش از ۱۸۰ سال است که در کالج دانشگاهی لندن (UCL)، درون یک‌ محفظه‌ی شیشه‌ای نگهداری می‌شود. این وصیت خود بنتام بود که به گونه‌ای از جسدش محافظت کنند و همچنین لباس‌های خودش بر تنش باقی بماند و بر روی همان صندلی که اواخر عمرش می‌نشست، به

خب این مشخص است که هیچکس نمی‌گوید ماست من ترش است و وقتی ارزش و معیاری جدید در یک جامعه ایجاد می‌شود، همه می‌خواهند وانمود کنند که آن معیار را دارند و به همین علت با ارزش هستند. مثلا چند سالی‌ست که توجه جوامع مختلف به مساله‌ی پایایی (sustainability#) افزایش یافته و حالا همه‌ی کمپانی‌ها

تصور کنید در یک هزارتو (maze) به دام افتاده‌اید و به دنبال پیدا کردن راه خروج هستید. چه تکنیکی به کار می‌برید. شاید کمی سنگ یا هر علامت دیگری پیدا کرده و هر مسیری که رفتید، مقداری از آن را می‌ریزید تا حداقل بدانید که این مسیر را قبلا آمده‌اید و دوباره آن را تکرار

ما که ندیدیم تنها شنیدیم که آنجا هوا خوب شده چشمان ما بسته بود و روشنایی خورشید را ندید اما گرمایش گرمای خورشید آنگاه که بی چشمداشت می‌تابید و جانمان را قلقلک می‌داد ما که ندیدیم پیش از ما رفته بود اویی که منتظرش بودیم گوش‌هایمان کر بود و صدای قدم‌هایش را نشنید اما نسیم

این تصویر انگشت وسط گالیله است که ۳۸۰ سال بعد از مرگ گالیله، در موزه‌ی گالیله در شهر فلورانس ایتالیا به نمایش درآمده است. زمانی که گالیله مرده بود، عده‌ای از دوستدارانش، این انگشت را از بدن گالیله جدا کردند. این انگشت اکنون به یک‌ نماد تبدیل شده است. گویی گالیله بعد از ۳۸۰ سال